Z historii Rady FSNT NOT w Koninie,
lata od 1988 do 1997

Plany i rozterki

Kadencja Rady Wojewódzkiej NOT 1985 — 1987 zakończyła się IV Konferencją Sprawozdawczo-Wyborczą, podczas której przyjęto uchwałę o kontynuowaniu dotychczasowego modelu pracy, wzbogaconego o nowe, aktualne cele. Przewodniczącym został ponownie wybrany Roman Łopata, zastępcami Piotr Kobiak, Jan Sobutka i Bogdan Wolak, sekretarzem Władysław Ciapała, a po jego odwołaniu w trakcie kadencji funkcję tę Rada powierzyła w 1985 roku Elżbiecie Streker-Dembińskiej (SITPH, SEP).

„Inżynier ma kaca”

W dniach 24 — 29 października 1988 roku odbyły się XI Konińskie Dni Techniki. W sprawozdaniu RW NOT czytamy: ...stanowiły okazję do spotkań stowarzyszeniowych w czasie których głównym tematem była ocena skuteczności oddziaływania Federacji w kierunku rozwoju społeczno-gospodarczego kraju i regionu. Przy tej okazji „Przegląd Koniński”, pod wymownym tytułem „Inżynier ma kaca”, pisał:

W roku bieżącym wśród działaczy stowarzyszeń technicznych toczono ożywioną dyskusję nad sensem organizowania XI Konińskich Dni Techniki. Ich zdaniem dziesięć poprzednich tygodniowych imprez nic, bądź niewiele zmieniło w postawach samych twórców, a co najważniejsze — nie uległ zmianie stosunek odpowiedzialnych za wykorzystywanie zdobyczy nauki i techniki. Stosunki społeczno-gospodarcze, zdaniem techników i inżynierów, nijak się mają do ich wysiłków innowacyjnych. Środowiska te mówią wręcz o jakiejś niezrozumiałej niechęci wobec aktywności owych środowisk. Inżynier traci sens jakiejkolwiek działalności, jeśli wykonuje ją dla samej działalności. W efekcie XI Konińskie Dni techniki ledwo dało się uratować.

W roku 1988 planowano budowę Domu Technika. Prowadzono wszystkie dotychczasowe formy działań: organizowano szkolenia, konferencje, wykonywano ekspertyzy i opracowania związane z modernizacją elektrowni „Konin” i KWB „Adamów”, wręczano nagrody za najlepsze rozwiązania techniczne. Dało się jednak odczuć wśród członków stowarzyszeń naukowo-technicznych pewne zniechęcenie do podejmowania działalności społecznej oraz malejące zainteresowanie konkursami promującymi nowoczesne rozwiązania techniczne. Dziennikarz „PK” w wyżej cytowanym artykule pisał : Kac trawiący konińskie środowisko techniczne nie jest czymś odosobnionym. W uchwale generalnej XXI Kongresu Techników Polskich (23 — 25 kwietnia 1987 r.) zapisano: ...praktyczne działania dla uzyskiwania programowych rezultatów gospodarczych nie zależą wyłącznie od inżynierów i techników. Czynnikiem podstawowym są uwarunkowania społeczno-gospodarcze. Ale głosu środowisk inżynieryjno-technicznych nie chciano słuchać.

Wybory do Parlamentu — pierwsze podejście

Wybory do Parlamentu w czerwcu 1989 roku oznaczały zdecydowane przemiany społeczne i gospodarcze w kraju. W całej gospodarce nastąpiły głębokie przewartościowania, w których nie mogło zabraknąć polskiej inteligencji technicznej. Byliśmy przekonani o konieczności zapewnienia w przyszłym parlamencie przedstawicielstwa fachowców z sektora paliwowo-energetycznego. Spośród działaczy Rady Wojewódzkiej NOT wybrano trzech kandydatów, którzy mieli nas reprezentować w wyborach parlamentarnych. Byli to: Roman Żywica (SITG), Jan Andrzejewski (SITG) oraz Roman Łopata (SITPH). Silny wpływ czynników politycznych w tej kampanii oraz słaba integracja naszego środowiska spowodowały, że nasze zamiary się nie powiodły.

Idzie nowe

Skończyła się hegemonia „jedynie słusznej myśli”, zmieniały się warunki własnościowe. Miały to również wpłynąć na kształt i jakość pracy statutowej stowarzyszeń naukowo-technicznych. Większość z nich bazowała dotychczas na członkostwie kadry inżynieryjno-technicznej państwowych zakładów pracy. Restrukturyzacja i prywatyzacja przemysłu wpłynęła na zmniejszenie ilości członków wielu kół, niektóre z nich zaprzestały działalności. Wcale niemała grupa inżynierów i techników skorzystała z ustawowej możliwości przejścia na wcześniejsze emerytury. Wydawało się, że emeryci dysponując większą ilością wolnego czasu, będą aktywniejsi w pracach stowarzyszeniowych. Ale tylko tak się wydawało. Te i wiele innych przyczyn zdecydowały o znacznym osłabieniu statutowych funkcji stowarzyszeniowych nie tylko w Konińskiem.

23 października 1989 r. odbyły się ostatnie XII Konińskie Dni Techniki. Tematem wiodącym były „Kierunki rozwoju województwa w perspektywie roku 2000”. Imprezą wiodącą było spotkanie z parlamentarzystami Ziemi Konińskiej w celu przekazania im naszych doświadczeń, spostrzeżeń i przemyśleń dotyczących stanu gospodarki i techniki województwa konińskiego.

Kłopoty organizacyjne i finansowe

Ze sprawozdania z działalności Rady Wojewódzkiej NOT za rok 1990 wynika, że wyraźnie zmniejszyło się zainteresowanie działalnością w stowarzyszeniach. Nastąpiło także wyraźne pogorszenie wyników finansowych Zespołu Działalności Gospodarczej NOT. Jako przyczyny wskazywano całkowite załamanie się zainteresowania usługami technicznymi i tłumaczeniowymi. Wiele firm wycofało się z umów i uzgodnień z braku środków finansowych. Nowa polityka kredytowania inwestycji wstrzymała na kilka miesięcy działalność inwestorską i projektową. Zahamowane została w zakładach pracy także szkolenia, co było efektem zmian organizacyjnych w przedsiębiorstwach. To wszystko spowodowało, że RW NOT zmuszona była zmniejszyć zatrudnienie i poczynić wiele innych działań oszczędnościowych. Z braku środków finansowych nie odbyły się również Konińskie Dni Techniki.

Poszukiwanie miejsca

W roku 1990 zmieniły się także zasady funkcjonowania RW NOT. 9 maja 1990 r. uchwalony został przez Radę Główną NOT Statut Federacji Stowarzyszeń Naukowo-Technicznych. Uchwałą Walnego Zgromadzenia Delegatów NOT, Rady Wojewódzkie przekształcone zostały w Rady Federacji Stowarzyszeń Naukowo-Technicznych. V Konferencja Sprawozdawczo-Wyborcza (7 grudnia 1990 r.) wyłoniła władze na nową kadencję. Na czele konińskiej struktury stanął Bogdan Wolak, wiceprzewodniczącą wybrano Aleksandrę Zielińską. Obok nich w skład Prezydium weszli: Zenon Polerowicz i Jerzy Wojciechowski. Obowiązki sekretarza - dyrektora Biura RFSNT NOT pełniła Elżbieta Streker-Dembińska. W Uchwale Programowej na kadencję 1990 — 1993 czytamy:

(...) w nadchodzącej kadencji Federacja działać będzie w trudnych i złożonych warunkach społeczno - gospodarczych. Rada FSNT NOT postanawia kontynuować pracę w oparciu o nowy Statut, aby nie zaprzepaścić dorobku, jaki został osiągnięty przez środowisko konińskie w ciągu wielu lat działalności. (...) Konieczne jest także stworzenie takiej organizacji wewnętrznej, która zapewni skuteczną obronę interesów kadry inżynieryjno-technicznej.

Rok 1991 upłynął pod znakiem poszukiwania miejsca dla siebie przez Radę FSNT i stowarzyszenia notowskie w szybko zmieniającej się rzeczywistości gospodarczej i społecznej. Rozmowy z władzami samorządowymi Konina doprowadziły do uczestnictwa przedstawicieli Rady FSNT NOT w obradach komisji Rady Miejskiej oraz komisjach wojewody m.in. do spraw aktualizacji planu regionalnego i rozwoju mleczarstwa. Podpisano umowy z Rejonowymi Biurami Pracy na przeprowadzenie szkoleń przekwalifikujących bezrobotnych.

Nie znalazła zainteresowania u inżynierów popularyzowana przez Radę specjalizacja zawodowa jako forma podnoszenia kwalifikacji i poprawy własnych warunków płacowych. Uzyskanie specjalizacji uznano za zbyt długie i nadmiernie sformalizowane.

Blokiem do Parlamentu — drugie podejście

Do odbywających się w 1991 roku wyborów parlamentarnych konińskie środowisko techniczne jako jedyne w kraju włączyło się samodzielnie, tworząc Blok Przemysłu i Środowisk Technicznych, wystawiając swoich kandydatów na posłów: Andrzeja Szurkowskiego (SEP), Jerzego Szczygła (SEP), Stanisława Kowalczyka (SITG), Leonarda Śmigielskiego (SITG) oraz na senatora Zbigniewa Kasztelewicza (SITG). Niestety, bez sukcesu, choć przyznać trzeba, że kampania wyborcza była wykorzystana jako znakomita prezentacja osiągnięć i poglądów członków 18 konińskich stowarzyszeń naukowo-technicznych. Posługując się słowami Stanisława Staszica: Być narodowi użytecznym, przypomniano, że atutami Polski są przede wszystkim zdolni i wykształceni ludzie. Pisano na plakatach: Polsce potrzeba fachowej władzy politycznej umiejącej korzystać ze specjalistów. Hasło jest nadal aktualne.

Razem skuteczniej

Ważnym elementem statutowych zadań Rady FSNT było podpisanie 18 listopada 1991 r. w Kaliszu deklaracji współpracy z radami wojewódzkimi Gorzowa Wlkp., Kalisza, Leszna, Piły i Poznania. Rady wzorem tradycji i pomni historycznych doświadczeń oraz wspaniałych osiągnięć Ziemi Wielkopolskiej, jej jedności cywilizacyjnej, kulturowej i gospodarczej, opartej na pracy organicznej postanowiły nawiązać współpracę dla dobra regionu oraz efektywniejszego realizowania celów FSNT. W ten sposób powołano Wielkopolską Korporację Techniczną.

Rok później Korporacja zaproponowała zorganizowanie Kongresu w Poznaniu. Po burzliwej dyskusji z władzami centralnymi podjęto decyzję o zorganizowaniu Wielkopolskiego Forum Inżynierów i Techników, próbując odpowiedzieć na zasadnicze pytania: czy w tej formie organizacyjnej jesteśmy potrzebni inżynierom i technikom, czy spełniamy ich oczekiwania, czy jako organizacja jesteśmy w stanie odpowiedzieć swemu środowisku, jak organizować działalność stowarzyszeniową w trudnym okresie zmiany ustroju gospodarczego? Z odpowiedziami miano jechać na kongres.

Rok 1992 przyniósł dalsze zmniejszenie aktywności wielu stowarzyszeń naukowo-technicznych. . Zawieszona została działalność oddziałów wojewódzkich SITWM, SITSpoż., SITK, SITPoż. oraz kół PZITB, SWP, SITPMB, SITO. Sytuacja ta zmobilizowała władze Rady FSNT NOT do poszukiwania nowych rozwiązań. Zaproponowano tworzenie kół terenowych, które skupiałyby członków stowarzyszeń z rozwiązanych kół i oddziałów.

Jedną z przyczyn mniejszego zainteresowania działalnością w stowarzyszeniach była również utrata miejsc pracy przez naszych członków, związana z likwidacją, bądź przekształceniem zakładów. Rada FSNT NOT nawiązała ściślejszą współpracę z Wojewódzkim Biurem Pracy, mającą na celu ocenę skali tego zjawiska oraz poszukiwanie form przekwalifikowania lub dokształcania, które zaspokoiłyby w pierwszej kolejności potrzeby naszych Koleżanek i Kolegów. Efektem tych działań było zorganizowanie krótkich szkoleń dla osób zamierzających rozpocząć własną działalność gospodarczą. Pomysł okazał się dobry. Wielu z nas założyło własne firmy, z nadzieją, że po ugruntowaniu swej pozycji zawodowej włączą się ponownie do działalności stowarzyszeniowej

Jak się zorganizować?

Podejmowano równocześnie starania o uzyskanie przez Radę w Koninie osobowości prawnej. W końcu 1992 r. Wydział Cywilny Sądu Wojewódzkiego w Koninie zarejestrował Radę Federacji Stowarzyszeń Naukowo-Technicznych NOT w Koninie (decyzja uprawomocniła się 2 stycznia 1993 r.).

27 — 28 listopada 1992 r. odbył się w Warszawie XXII Kongres Techników Polskich. Konińskie środowisko reprezentowali: Przewodniczący Rady FSNT NOT Bogdan Wolak i Prezes Zarządu Oddziału SITG dr inż. Zbigniew Kasztelewicz. Z jego inicjatywy specjalnie na kongres opracowano, i przedstawiono na nim, raport „Węgiel brunatny — polska oferta energetyczna”. Raport w szczególności odnosił się do możliwości wykorzystania węgla brunatnego na tle innych nośników energii elektrycznej w okresie do 2010 roku. Problem ten, jako bardzo ważny dla regionu konińskiego, zdominował działania stowarzyszeń w nadchodzących latach. Dokument prezentowany na Kongresie stał się podstawą do kolejnych opracowań, dokumentujących możliwości zgodnego funkcjonowania przez najbliższe około 30 lat konińskich kopalń i elektrowni. Posłużył także jako materiał wyjściowy do zorganizowania w Koninie, VI Krajowego Zjazdu Górnictwa Odkrywkowego.

40 lat SITG

40-lecie Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Górnictwa w kopalni „Konin” przypadło w 1993 roku. Kopalniane koło należy do najbardziej aktywnych w województwie. Jego działacze kierują także Oddziałem Poznańsko-Konińskim SITG. Z okazji 40. rocznicy zorganizowana została sesja naukowo-techniczna. Wydano także dwuczęściową monografię, zawierającą opracowanie autorstwa Zygmunta Kowalczykiewicza „Czterdziestolecie Koła Zakładowego Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Górnictwa 1953-1993” oraz wykonane pod redakcją Zbigniewa Kasztelewicza opracowanie „Rozwój techniki i technologii górniczej w kopalni „Konin””. W czasie sesji, w której udział wziął m.in. zastępca sekretarza generalnego NOT Remigiusz Chmara oraz liczne grono naukowców wielu uczelni współpracujących z konińskimi górnikami, zasłużonym działaczom SITG wręczono złote i srebrne odznaki honorowe NOT.

Środowisko techniczne konińskie zaprezentowało także podczas II sesji XXII Kongresu Techników Polskich, która odbyła się 10 września 1993 r., swoje „Stanowisko wobec programu gospodarczego Polski”, opracowanego przez Komitet Programu Gospodarczego XXII KTP, oraz „Uczestnictwa inżynierów i techników w kształtowaniu polskiej gospodarki”. W obradach uczestniczył w podwójnej roli Zbigniew Kasztelewicz: jako przedstawiciel środowiska konińskiego i Sekcji Węgla Brunatnego SITG. Jego wystąpienie było dalszym ciągiem starań stowarzyszenia o zachowanie ciągłości pracy kopalń węgla brunatnego, dostarczających najtańszego surowca energetycznego dla elektrowni.

Do Parlamentu — próba trzecia

W II sesji kongresu uczestniczyli także konińscy kandydaci ubiegający się o mandaty poselskie w wyborach parlamentarnych 1993 r.: Aleksandra Zielińska, Jan Sobutka, Roman Łopata i Roman Witkowski. Środowisko techniczne po raz trzeci podjęło się trudu wypromowania własnych kandydatów do Parlamentu. Tym razem doszło do zarejestrowania list w 22 okręgach w kraju. Brak jednomyślności i aktywnego wsparcia ze strony stowarzyszeń naukowo-technicznych, nie pozwolił na zarejestrowanie list w co najmniej 27 okręgach, co było warunkiem utworzenia listy krajowej. Przy okazji toczono w środowisku dyskusję, czy w wyborach parlamentarnych wymagających określenia się politycznego, możliwy jest udział stowarzyszeń deklarujących swą apolityczność. Stowarzyszeniowi kandydaci na posłów wyborów nie wygrali. W następnych wyborach środowisko już nie występowało samodzielnie.

W roku 1993 organizacje stowarzyszeniowe zmniejszyły się o około 200 członków. Kilka stowarzyszeń zawiesiło swą działalność na czas nieokreślony, m.in. przez wiele lat aktywne Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Spożywców, inne podejmowały próby ożywienia działalności, np. Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Pożarnictwa. Optymistyczna była tendencja powoływania kół terenowych i środowiskowych. Przy współpracy Rady FSNT powstało koło PZITB przy Technikum Budowlanym.

W październiku 1993 roku Rada FSNT NOT odwołała z funkcji przewodniczącego Bogdana Wolaka. Funkcję tę powierzono Jerzemu Wojciechowskiemu.

Nasi Seniorzy

W 1993 r. swoje X-lecie obchodziła Komisja Seniorów. Jej członkami są nasze Koleżanki i Koledzy, dla których sposobem korzystania z uroków trzeciego wieku stało się aktywne spędzanie czasu, nawiązywanie nowych kontaktów oraz wymiana doświadczeń zawodowych i życiowych.

Wycieczki techniczne i krajoznawcze, ciekawe prelekcje i odczyty, uczestniczenie w imprezach kulturalnych oraz regularne spotkania koleżeńskie to tylko niektóre z form działalności Komisji. Wspomnienia wspólnych przeżyć, radości i smutków znaleźć można w Kronice Komisji Seniorów pięknie prowadzonej przez Panią Stanisławę Owoc.

Nie sposób w krótkich słowach oddać zaangażowania i serca, z jakim pracowali i pracują nasi starsi przyjaciele. Inicjatorem powołania Komisji oraz jej wieloletnim przewodniczącym (1983 — 1990) był Jerzy Kluczyński (SIMP), który w latach następnych pełnił tę funkcję honorowo. W latach 1990 — 1995 funkcję przewodniczącego powierzono Kazimierzowi Cichomskiemu (SEP). Sekretarzem Komisji w tym czasie była Zofia Rekiel. Atmosfera smutku i przygnębienia, spowodowana śmiercią w 1995 roku Jerzego Kluczyńskiego, a wkrótce potem Kazimierza Cichomskiego i Włodzimierza Murawieckiego nie sprzyjała statutowej działalności Komisji. Stratę wspaniałych przyjaciół odczuliśmy wszyscy bardzo mocno. Dopiero w 1996 roku wybrano władze Komisji na następną kadencję. Przewodniczącym został Stanisław Posacki (STC), który jednak ze względów zdrowotnych przekazał ją Konradowi Kegelowi (SEP). Sekretarzem komisji została Halina Pawlik, a skarbnikiem Irena Frąszczak. W nowym, poszerzonym składzie nasi Seniorzy prowadzą aktywną działalność, korzystając z doświadczeń swoich wspaniałych poprzedników.

Samodzielnie z nowym Statutem

VI Konferencja Sprawozdawczo-Wyborcza (14 czerwca 1994 r.) określiła zadania na kolejną kadencję. W Uchwale programowej podkreślono konieczność włączenia się do przemian gospodarczych poprzez popularyzację wprowadzania nowych technik i technologii, kształcenie kadr, nawiązanie współpracy z instytucjami i organizacjami gospodarczymi. Rozpoczęła się kadencja władz, które działać miały w nowych warunkach: w oparciu o nowy Statut i samodzielność wynikającą z uzyskania osobowości prawnej.

Radę FSNT NOT tworzyło 21 przedstawicieli 7 oddziałów wojewódzkich i samodzielnych kół snt. Wybrano nowe władze. Przewodniczącym został Jerzy Wojciechowski (SITG), a członkami Prezydium: Tadeusz Zawacki (SEP), Zenon Polerowicz (SIMP), Eugeniusz Bartczak (SITR) i Elżbieta Streker-Dembińska (SITPH).

Pod Honorowym Patronatem Premiera RP

Rok 1995 był realizacją przyjętych kierunków działania. W dniach 12 — 15 października odbył się w Koninie, VI Krajowy Zjazd Górnictwa Odkrywkowego. Głównymi organizatorami były: Zarząd Oddziału Poznańsko-Konińskiego Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Górnictwa, Kopalnia Węgla Brunatnego „Konin”, Porozumienie Producentów Węgla Brunatnego, Akademia Górniczo-Hutnicza, Zarząd Główny Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Górnictwa. W Zjeździe wzięli udział przedstawiciele górnictwa odkrywkowego. Spotkali się praktycy i naukowcy. Uczestniczyli w nim również przedstawiciele Parlamentu i Rządu, do których adresowano wiele opinii i sugestii, dotyczących planowania rozwoju gospodarczego kraju.

Do organizacji Zjazdu i imprez towarzyszących włączyła się również Rada FSNT NOT. Byliśmy głównym organizatorem wystawy firm produkujących maszyny i urządzenia oraz świadczących usługi dla górnictwa. Wystawa odbywała się w sali sportowej Konińskiego Domu Kultury oraz na wyłączonej z ruchu „nitce” ul. Dworcowej i skwerach wokół domu kultury. Swoją ofertę zaprezentowało ponad 50 przedsiębiorstw.

Zarząd Oddziału Poznańsko-Konińskiego Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Górnictwa, Zarząd Oddziału Stowarzyszenia Elektryków Polskich i Rada FSNT NOT były również organizatorami spotkania z parlamentarzystami Ziemi Konińskiej — Posłem Józefem Nowickim i Senatorem Eugeniuszem Grzeszczakiem, które odbyło się 22 kwietnia 1996 r. w Klubie „Oskard”. W spotkaniu „Perspektywy rozwoju sektora paliwowo-energetycznego w województwie konińskim” wzięli udział: kierownictwo Kopalni Węgla Brunatnego „Konin” i „Adamów”, Kopalni Soli w Kłodawie, dyrekcje Zespołu Elektrowni PAK S.A., FUGO S.A., Okręgowy Urząd Górniczy, Rada Pracownicza i Związki Zawodowe Kopalni „Konin”. Celem spotkania było wskazanie parlamentarzystom niekorzystnych aspektów gospodarczych i technicznych odwlekania w czasie decyzji o przyszłości sektora paliwowo-energetycznego. Spotkanie zakończono przekazaniem na ich ręce „Apelu członków stowarzyszeń naukowo-technicznych w sprawie aktywizacji działań zmierzających do wydłużenia żywotności sektora paliwowo-energetycznego, opartego o węgiel brunatny w rejonie konińskim”.

Konsekwentne stawianie tego problemu wpłynęło na podjęcie w roku 1997 korzystnych dla konińskiej kopalni i elektrowni decyzji rządowych.

Najważniejsza jakość

Realizowaliśmy zadania związane z promocją krajowych produktów. We współpracy z Biurem „Znaku Wielkopolska Jakość” w roku 1995 ocenialiśmy i wyróżnialiśmy najlepsze produkty konińskich firm. Znak ten uzyskały wyroby Huty Aluminium „Konin”, Cegielni „Honoratka”, Spółdzielni Mleczarskiej w Koninie, Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowego „Linda” w Chrapczewie.

W czerwcu, na zorganizowanych przez Konińską Izbę Gospodarczą Przemysłowo-Budowlanych Targach Konińskich '95, Rada FSNT NOT w Koninie, ufundowała Puchar Przewodniczącego dla wystawcy targowego, prezentującego wyrób lub usługę najwyższej jakości. Laureatem zostało Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe „LINDA” z Chrapczewa. Przyznano również wyróżnienia honorowe w kategoriach: produkcja, usługi, handel.

W październiku Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Rolnictwa było fundatorem nagród dla wystawców, prezentujących swoje wyroby na Targach Spożywczo-Rolno-Przemysłowych

Przemysłowo-Budowlane Targi Konińskie '96 przyniosły wiele nagród i wyróżnień. Rada FSNT NOT w Koninie, Puchar Przewodniczącego, przyznała dla wystawcy targowego, prezentującego wyrób najwyższej jakości. Okazała się nim elewacyjna ceramika budowlana produkowana przez firmę „LECH-POL II” ze Środy Śląskiej.

Medale Rady FSNT NOT w Koninie za produkt najwyższej jakości na Targach „KULINARIA '96” uzyskały: I stopnia „LECH Browary Wielkopolska”, II stopnia Przedsiębiorstwo Przetwórstwa Mięsnego „VIANDO” III stopnia Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe „KONBAG”. Przyznano również wyróżnienia honorowe.

Główne trofeum NOT na Przemysłowo-Budowlanych Targach Konin '97 przypadło w udziale Przedsiębiorstwu „FRANS-POL” za gładź szpachlową ekstra.

Efektem dodatkowym, promującym jakość rodzimej produkcji, były publikacje prasowe szeroko prezentujące nagrodzone firmy.

Myślenie ma przyszłość

...inżynierowi potrzebna jest wyobraźnia i inwencja, pozwalająca konfrontować marzenia z rzeczywistością. Z tego rodzi się postęp.

Oddział Wojewódzki NOT od początków działalności starał się w szczególny sposób zauważać i nagradzać ludzi twórczych. Od 1978 roku przyznawała „Nagrody NOT za wybitne osiągnięcia w dziedzinie techniki”. Ocenie podlegały rozwiązania wdrożone i przynoszące wymierne efekty ekonomiczne W latach 1978 — 1997 nagrodzono 23 rozwiązania zgłoszone przez stowarzyszenia naukowo-techniczne. Ich tematykę oraz nazwiska autorów zamieszczono w załączonym zestawieniu na końcu opracowania.

Upowszechnianie rozwiązań prowadzących do poprawy warunków pracy, jej bezpieczeństwa, higieny i wygody, poprzez udoskonalanie stosowanych konstrukcji, technologii, urządzeń i materiałów rozwiązanie techniczne i organizacyjne — to główny cel corocznego Konkursu Poprawy Warunków Pracy. W latach 1977 — 1997 nagrodzono 25 rozwiązań zgłoszonych przez stowarzyszenia naukowo-techniczne. Ich tematykę oraz nazwiska autorów zamieszczono w załączonym zestawieniu. Wielu konińskich twórców uhonorowanych zostało w konkursie centralnym.

Czym skorupka za młodu nasiąknie...

Komitet Naukowo-Techniczny ds. Doskonalenia Kadr Technicznych OW NOT pod przewodnictwem Karola Dykcika opracował już w 1981 roku zasady konkursu dla absolwentów szkół technicznych na najlepsze pomoce dydaktyczne wykonane w ramach prac dyplomowych. Za najważniejsze uznano pobudzanie aktywności i pomysłowości technicznej uczniów. Oceniane są: twórczy charakter, samodzielność oraz dokładność i estetyka wykonania. Komisja Konkursowa zapoznaje się z pracami w szkołach, co daje jej możliwość pełniejszej oceny oraz nawiązania ścisłej współpracy z nauczycielami przedmiotów zawodowych Pierwszym nagrodzonym (1981/82) był zespół z Technikum Górniczego w Koninie, który wykonał pracę „Układ do demonstrowania hamowania odzyskowego maszyny prądu stałego”. Rada FSNT NOT w Koninie co roku przyznaje nagrody za prace dyplomowe, a członkowie Komisji wręczają je laureatom podczas uroczystości zakończenia roku szkolnego. Właściwie nie ma szkoły średniej technicznej w Konińskiem, której uczniowie nie braliby udziału w konkursie i nie byliby nagradzani razem ze swoimi wychowawcami. W latach 1982 — 1997 spośród prawie 500 prac zgłoszonych przez średnie szkoły techniczne nagrodzono prawie 140. Z naszych doświadczeń skorzystały również inne Rady Wojewódzkie, a w 1995 roku ranga konkursu wzrosła poprzez wprowadzenie etapu centralnego. Od tego też czasu najlepsze prace wojewódzkie ubiegają się o tytuł „Technik Roku” przyznawany przez „Przegląd Techniczny”

Doskonalenie kadr

Doskonalenie kadr technicznych jest naszym statutowym obowiązkiem. Realizowaliśmy go w szerokim zakresie, mając na uwadze nie tylko organizację i prowadzenie szkoleń, ale również doskonalenie naszych własnych metod pracy.

Uczestniczyliśmy w pracach zespołów powołanych przy Zarządzie Głównym NOT ds. opracowania zasad prowadzenia działalności szkoleniowej, nadawania uprawnień zawodowych i wprowadzenia nowego oprogramowania w działalności związanej z doskonaleniem kadr.

Dzięki dobranej i sprawdzonej kadrze wykładowców i konsultantów udało nam się osiągnąć w tej dziedzinie dobre rezultaty. Z danymi statystycznymi można się zapoznać w końcowej części opracowania.

Prawidłową realizację zadań szkoleniowych umożliwia nam współpraca z Kuratorium Oświaty, Wojewódzkim Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Koninie, który przyznał nam dotację na Zbiorową Edukację Ekologiczną Dorosłych, Państwową Inspekcją Pracy, Ministerstwem Przekształceń Własnościowych (kursy dla likwidatorów spółek i przedsiębiorstw oraz członków rad nadzorczych), Wojewódzkim Biurem Pracy oraz Rejonowymi Biurami Pracy w Turku, Kole i Koninie; wyższymi uczelniami: Akademią Ekonomiczną w Poznaniu, Uniwersytetem A. Mickiewicza w Poznaniu, Wyższą Szkołą Rolniczą w Olsztynie, Instytutem Mechanizacji i Budownictwa w Warszawie, Urzędem Dozoru Technicznego oraz stowarzyszeniami naukowo-technicznymi posiadającymi wyłączność nadawania uprawnień zawodowych (SEP, PZITS). Kursy specjalistyczne kończyły się egzaminami państwowymi i wydaniem uprawnień zawodowych.

W wyniku działań podjętych przez Zespół ds. Uprawnień Zawodowych przy Zarządzie Głównym w Warszawie oraz prowadzonych od stycznia 1995 r. rozmów z Wojewodą Konińskim, zwrócono się do nas z wnioskiem o wytypowanie naszych przedstawicieli (PZITB, SEP, PZITS) do składu Komisji nadającej uprawnienia budowlane. Po konsultacji ze stowarzyszeniami wyłoniliśmy naszych przedstawicieli. Wszyscy powołani zostali przez Wojewodę do Komisji.

Wybraliśmy właściwy TOR

Staramy się korzystać z nowatorskich form i tematów szkoleń poprzez udział w programach i projektach prowadzonych przez różne organizacje.

Efektem udziału w Programie Banku Światowego i Ministerstwa Pracy i Polityki Socjalnej TOR #9 jest opracowywanie nowoczesnych modułowych programów szkolenia. W roku 1995 rozpoczął prace zespół autorów, przygotowujący programy z zakresu „małej przedsiębiorczości”. Prace zakończono w roku 1996. Ich rezultat, to szczegółowe programy modułowe szkoleń dla 3 obszarów zawodowych: handel i marketing, prowadzenie własnej działalności gospodarczej, organizacja i zarządzanie w małych przedsiębiorstwach. Dzięki naszemu udziałowi w programie możemy również korzystać ze wszystkich opracowanych tym systemem materiałów pozostających w wyłącznej dyspozycji MPiPS.

W końcu 1996 r. zgłosiliśmy Radę FSNT NOT do konkursu pod nazwą: Krajowy System Usług, ogłoszonego przez Polską Fundację Promocji i Rozwoju Małych i Średnich Przedsiębiorstw. Opracowany został wniosek konkursowy prezentujący nasze możliwości i fachowość w zakresie świadczenia usług technicznych, doradztwa, dokształcania i doskonalenia kadr. Nasze starania zostały uwieńczone sukcesem. Zostaliśmy zarejestrowani również w EU Central Consultancy Register w Brukseli pod numerem POL.-22308.

Usługi techniczne

Sądzimy, że nasza oferta usług technicznych znajdzie, w ramach tego systemu, nowych odbiorców. Zagadnienia, którymi się do tej pory zajmowaliśmy, to: analizy odpadów, operaty ochrony środowiska, analizy fizyko-chemiczne ścieków i wody, badania próbek gruntu, rozruchy po modernizacjach, projekty techniczne, dokumentacje powykonawcze, wyceny stanu technicznego maszyn i urządzeń, instrukcje eksploatacji, pomiary elektryczne, tłumaczenia techniczne pisemne i ustne, prezentacje komputerowe, organizacja wystaw.

Poza wymiernymi efektami ekonomicznymi, które pozwalały nam finansować działalność statutową Zespół Działalności Gospodarczej stworzył możliwość naszym Koleżankom i Kolegom spożytkowania swej wiedzy i doświadczenia przy realizacji zadań zleconych.

Być narodowi użytecznym

Lata doświadczeń, niepowodzeń i porażek, ale również osiągnięć na trwałe wpisujących się w naszą rzeczywistość -- tak można powiedzieć o dwudziestoletnim okresie działalności wojewódzkiej struktury NOT na Ziemi Konińskiej. Wielokrotnie daliśmy dowód naszej społecznej przydatności, wypełniając misję o której mówił Stanisław Staszic ...być narodowi użytecznym.

Ciąg dalszy nastąpi...
Swój wkład w opracowanie wnieśli:
Andrzej Dusza, Elżbieta Streker-Dembińska,
Zygmunt Kowalczykiewicz, Halina Terebińska
oraz pełnomocnicy stowarzyszeń naukowo-technicznych